نا گفته هايى از حقايق عاشورا - حسينى ميلانى، سيد على - الصفحة ١٦٦

من قبل شهودهم؛[١]

تعداد و اسامى ياران و كسانى كه با سيّدالشهداء عليه السلام‌ به شهادت رسيدند، پيش از شهادتشان مشخص بود.

محمّد بن حنفيه نيز در اين باره مى‌گويد:

وانّ اصحابه عندنا لمكتوبون بأسمائهم وأسماء آبائهم.[٢]

هنگامى كه امام حسين عليه السلام جناب مسلم عليه السلام را به كوفه فرستادند، به او فرمودند:

إنّي موجهك إلى أهل الكوفة وهذه كتبهم إليّ، وسيقضي اللَّه من أمرك ما يحبّ ويرضى، وأنا أرجو أن أكون أنا وأنت في درجة الشهداء؛[٣]

به زودى خداوند متعال آن چه را رضايت و محبّتش به آن تعلّق گرفته، عملى خواهد كرد و من اميدوارم خدا، من و تو را در درجه شهدا قرار دهد.

راوى مى‌گويد: مرد عربى از قبيله بنى اسد در بيابان به انتظار امام حسين عليه السلام بود تا به ايشان ملحق شود. پس از شهادت سيّدالشهداء عليه السلام جنازه او را در ميان شهدا پيدا كرديم.[٤]

زنى به نام عمرة بنت عبدالرحمان به امام حسين عليه السلام در هنگام خروج از مكّه در ضمن نامه‌اى چنين نوشت:

همانا گواهى مى‌دهم كه عايشه به من گفت: از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله شنيدم‌

[١] - مناقب آل أبي‌طالب: ٣/ ٢١١؛ بحار الأنوار: ٤٤/ ١٨٥، حديث ١٢

[٢] - همان

[٣] - مقتل الحسين عليه السلام( خوارزمى): ١/ ١٩٦؛ الفتوح: ٥/ ٣١

[٤] - ترجمة الامام الحسين عليه السلام من طبقات ابن سعد: ٥٠، شماره ٢٨١؛ تاريخ مدينة دمشق: ١٤/ ٢١٦