سيدالشهداء عليه السلام در اين سفر راه معمول مكّه را در پيش گرفتند و اهل بيت آن حضرت به ايشان گفتند: اگر از بى‌راهه برويم- همان مسيرى كه ابن زبير از آن جا رفت- چه بسا بهتر به هدف برسيم.

حضرت در پاسخ فرمودند:

لا، واللَّه لا افارقه حتّى يقضي اللَّه ما هو قاض؛

به خدا سوگند! غير از اين مسير را نمى‌پيمايم و در برابر قضاى الهى تسليم هستم.

حضرت در شب جمعه، سوم شعبان، وارد شهر مكّه شدند و اين آيه را تلاوت فرمودند:

«وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ قالَ عَسى‌ رَبّي أَنْ يَهْدِيَني سَواءَ السَّبيلِ»؛[٢]

و آن گاه كه به سوى مدين حركت كرد عرضه داشت: اميد است كه پروردگارم مرا به راه راست هدايت نمايد.[٣]

اين عمره، عمره مفرده بوده است؛ ولى توجه به اين نكته اهميّت دارد كه آن حضرت در موسم حج نيز به قصد عمره مفرده وارد مكّه شده‌اند و اين مطلب با سند

[١] - سوره قصص: آيه ٢١

[٢] - همان: آيه ٢٢

[٣] - الإرشاد: ٢/ ٣٥