آشنايى با انقلاب اسلامى ايران - منصورى، جواد - الصفحة ٢٦٤
گرفت. كارشناسان و مديران سياسى و امنيتى رژيم شاه و مقامات آمريكايى و اسرائيلى، به دليل اطمينان از ثبات و بقاى حكومت وابسته، وقايع سال ١٣٥٦ را چندان جدى نمىدانستند و حتى تا اواسط سال ١٣٥٧ نيز تصور روشنى از اوضاع كشور نداشتند.
در سال ١٣٥٧ نيروهاى مبارز، با پشتوانه مبارزات گذشته، و نيروهايى كه از زندان آزاد شده بودند، توانستند تحت رهبرى امام، تودههاى ميليونى مردم را با شعارهاى اسلامى و انقلابى به صحنه مقابله با رژيم تا سرنگونى آن هدايت و رهبرى كنند. در ٢٢ بهمن ١٣٥٧ (١١ فوريه ١٩٧٩) مردم مسلمان ايران بدون حمايت شرق و غرب، متكى به رهبرى دينى و در يك حركت متحد و منسجم، نادرترين متحد آمريكا در جهان را ساقط كردند.
پس از پيروزى انقلاب اسلامى، قدرتهاى بزرگ، اطلاعات چندانى از ويژگىها، ماهيت، اهداف و نيروهاى عملكننده آن نداشتند؛ از اين رو تصور مىكردند كه انقلاب اسلامى، يك شورش عمومى بر ضد رژيمى فاسد و وابسته بود كه با سقوط آن، همه چيز به پايان مىرسد و پس از چند ماه اوضاع به حال عادى باز مىگردد، اما بازتاب و پىآمدهاى انقلاب و گسترش فرهنگ اسلامى و ظهور قدرت اسلام سياسى، پديده جديد و ناشناختهاى بود كه به تدريج جغرافياى فرهنگى و سياسى منطقه و تا حدودى صحنه بينالمللى را تحت تأثير قرار داد.