پس از انتشار پيام امام، مردم به خيابان‌ها ريختند و راه را بر هرگونه اقدامى از سوى بقاياى رژيم بستند. گروه‌هاى مردم براى دفاع از امام به اطراف اقامتگاه ايشان رفتند و گروهى براى به دست آوردن سلاح به بعضى از پادگان‌ها حمله كردند. آن شب تا صبح مردم در خيابان‌ها حضور داشتند و گروه‌هاى خودجوش مردمى براى پيشگيرى از هر توطئه‌اى، مراقب اوضاع بودند. با همكارى تعدادى از نظاميان، سلاح‌ها به دست مردم افتاد و گروه‌هاى خودجوش حفاظتى و پاسداران در كوچه‌ها و خيابان به وجود آمد. گروه‌هاى مردمى به كمك ائمه جماعات مساجد تبديل به كميته پاسداران شدند و حفاظت از شهرها و مقابله با حركت‌ها و اقدمات ضدانقلاب را بر عهده گرفتند.

سرانجام در ٢٢ بهمن، سراسر تهران و بعضى شهرها به صحنه درگيرى با بقاياى رژيم تبديل شد و كليه پادگان‌ها، كلانترى‌ها، زندان‌ها و كاخ‌ها و مراكز ادارى تا ساعت شش بعد از ظهر در اختيار مردم قرار گرفت. راديو و تلويزيون، آخرين مركزى بود كه به تصرف مردم درآمد و يكى از مبارزان در ساعت هيجده، از راديو اعلام كرد: «اين صداى انقلاب ملت ايران است.» با انتشار اين صدا تمامى مردم در سراسر كشور به شادى پرداختند و صداى «الله اكبر» مردم در همه كشور طنين‌انداز شد.

به اين ترتيب، فصل نوينى در تاريخ ملت‌هاى مسلمان و دوران جديدى در صحنه بين‌المللى و دگرگونى جغرافياى فرهنگى، سياسى و اقتصادى آغاز شد كه همچنان ادامه دارد.

[١]. صحيفه نور، ج ٥، ص ٦٩