دليل خطاهاى پرشمار در جلب نظر مردم و روحانيان و نگرانى شاه و دربار از تزلزل حكومت، امينى نه‌تنها موفق به ايجاد شرايط لازم براى تحقق سياست‌هاى جديد نشد، بلكه زمينه‌ساز استبدادى به مراتب خشن‌تر از پيش گرديد. اگرچه آمريكا تا آخرين روزهاى زندگى، او را مورد حمايت خود داشت.

مردم و مبارزان به‌خوبى مى‌دانستند كه مأموريت اصلى امينى، تحكيم سلطه آمريكا و تغيير ساختار اقتصادى- سياسى و فرهنگى است؛ زيرا كسى كه سابقه امضاى قرارداد كنسرسيوم و توجه ويژه رئيس جمهورى آمريكا را در پرونده خود داشت، نمى‌توانست دوستدار واقعى مردم و مصالح و منافع آنان باشد.

آقاى چستر پاولز، مشاور كندى در امور آسيا و افريقا، در سفر به تهران در ٢١ بهمن ١٣٤٠ تصريح كرد كه: «اين دولت انجام يك انقلاب سفيد را از نظر مصلحت مردم ضرورى تشخيص داده و در پى اجراى كامل آن بعد از تصويب قانون اصلاحات ارضى مى‌باشد.»[١]

قدرت گرفتن امينى و نتايج اجراى برنامه‌هاى دولت او، شاه و دولت آمريكا را در چالشى شديد در اداره حاكميت قرار داد؛ به‌گونه‌اى كه زمزمه‌هايى از احتمال وقوع كودتا و اعلام جمهوريت شنيده مى‌شد. شاه از طريق اسدالله علم و تعدادى از يهوديان آمريكا و انگليس و با كمك «بنياد راكفلر» توانست موافقت كِنِدى براى سفر به ايالات‌متحده و ملاقات با او را جلب كند.

در ٢١ فروردين ١٣٤١، شاه به آمريكا رفت و ملاقات خصوصى سه ساعته‌اى با كِنِدى داشت. پس از ملاقات روزنامه‌ها نوشتند:

شاهنشاه اطمينان يافته كه آمريكا پشتيبانى سياسى و نظامى خود را از ايران ادامه خواهد داد. پرزيدنت كندى نيز اطمينان يافت كه شاهنشاه يك متحد استوار است كه تصميم قاطع به اصلاحات اقتصادى و اجتماعى دارد.[٢]

[١]. سيدحميد روحانى، بررسى و تحليلى از نهضت امام خمينى، ج ١، ص ١٣٢

[٢]. روزنامه اطلاعات، ٢٦ فروردين ١٣٤١