در مدت يازده سال مبارزه، فداييان اسلام، علاوه بر فعاليت‌هاى تبليغى، فرهنگى، سازماندهى نيروهاى انقلابى، تلاش در جهت افزايش آگاهى سياسى مردم و مبارزه با سلطه خارجى، چند نفر از عوامل وابسته را به قتل رسانده و يا مجروح كردند. عبدالحسين‌هژير، وزير دربار به دست سيدحسين امامى، سپهبد على‌رزم‌آرا، نخست‌وزير به دست خليل طهماسبى كشته شدند.[١] پس از مرگ رزم‌آرا، راه براى قانون ملى شدن صنعت نفت هموار گرديد. پس از ملى شدن صنعت نفت، درخواست جمعيت براى اجراى احكام اسلام با مخالفت جبهه ملى روبه‌رو شد، و نواب صفوى در دوران نخست‌وزيرى مصدق به اتهام تحريك مردم سارى و شكسته شدن شيشه‌هاى مشروب‌فروشى‌ها حدود دو سال زندانى شد.

حسين فاطمى، از نزديكان مصدق و وزير خارجه او، در ٢٥ بهمن ١٣٣٠ به دست محمدمهدى عبدخدايى از پاى درآمد. همچنين حسين علاء، نخست‌وزير، به علت موافقت با عضويت ايران در پيمان بغداد، در ٢٥ آبان ١٣٣٤ مورد اصابت گلوله مظفر ذوالقدر قرار گرفت، اما جان سالم به در برد. پس از اين اقدام ناموفق، دستور بازداشت رهبران و اعضاى اصلى جمعيت و تعطيلى مراكز و متوقف كردن فعاليت‌هاى آن صادر شد.

دادگاه نظامى، نواب صفوى، خليل طهماسبى، محمد واحدى، مظفر ذوالقدر را به اعدام و تعداد ديگرى را به حبس‌هاى طويل‌المدت محكوم كرد. اين حكم در ٢٧ دى ١٣٣٤ به اجرا درآمد و آنان را به شهادت رساندند.[٢]

[١]. براى اطلاع بيشتر بنگريد به: داود امينى، جمعيت فدائيان اسلام

[٢]. آيت‌الله كاشانى كه با فداييان اسلام همكارى داشت، در بازجويى از وى پس از دستگيرى اعضاى فعال جمعيت نوشت:« چون مجتهد جامع‌الشرايط هستم و رزم‌آرا را مهدورالدم دانستم، فتواى قتل وى را صادر كردم.»( سيدجلال‌الدين مدنى، تاريخ سياسى معاصر ايران، ج ١، ص ١٨٥.)