ماركسيستى در ايران، وابستگى مفرط نظرى، تشكيلاتى و تداركاتى اين گروه‌ها به احزاب و دولت‌هاى خارجى بود. اين وابستگى‌ها، درعمل اين گروه‌ها را به ابزار نفوذ قدرت‌هاى بيگانه (شوروى، و چين در دوران مائو) در ايران تبديل نموده و امكان يك مبارزه مردمى و خودجوش را از آنها سلب كرده بود.[١]

شاه‌پرستى، مذهب جديد

در جهت اجرا و تثبيت سياست اسلام‌زدايى و تضعيف نقش اجتماعى- سياسى آن و تثبيت رژيم، تبليغات و برنامه‌هاى گسترده‌اى براى بزرگ‌نمايى سلطنت و خاندان پهلوى و تاريخ ايران باستان و جايگزينى شاه‌پرستى به‌عنوان ادامه سلسله شاهان ايرانى از سال ١٣٤٤ به بعد آغاز گرديد. در اين راستا سه اقدام موازى، همزمان به مرحله اجرا در آمد:

١. تشكيل مجلس مؤسسان و ايجاد تغييرات مورد نظر در قانون اساسى‌

در سال ١٣٤٥، قانون تشكيل مجلس مؤسسان براى ايجاد تغييراتى در اصول ٣٨، ٤١ و ٤٢ متمم قانون اساسى تصويب شد. چهارمين مجلس مؤسسان، درباره وليعهد و نايب‌السلطنه و شوراى سلطنت، اصولى را به تصويب رساند.

٢. جشن‌هاى سلطنتى‌

از سال ١٣٤٦ جشن‌هاى سلطنتى به عناوين مختلف با هزينه‌هاى گزاف و تبليغات بسيار، به‌صورت سالانه برگزار مى‌شد. كه برخى از آنها عبارت است از: سال ١٣٤٥ جشن بيست و پنجمين سال سلطنت محمدرضا؛ سال ١٣٤٦ جشن‌هاى تاج‌گذارى شاه، وليعهد و نايب‌السلطنه (فرح پهلوى)؛ سال ١٣٥٠ جشن‌هاى بين‌المللى ٢٥٠٠ ساله سلطنتى، سال ١٣٥٤ جشن تغيير تقويم رسمى كشور به ٢٥٣٤ و حذف تقويم اسلامى (بدين معنا كه محمدرضا شاه وارث ٢٥٠٠ ساله سلطنت در سال ١٣٢٠ بوده است).

مراسم جشن‌هاى ٢٥٠٠ ساله شاهنشاهى در تخت‌جمشيد در مهرماه ١٣٥٠، يكى از

[١]. پرونده مهدى خان بابا تهرانى در ساواك، ج ٤ و ٥