در چهلمين روز واقعه قم، در ٢٩ بهمن ماه ١٣٥٦، بر اساس سنت، مراسم چهلم شهدا در مساجد غالب شهرها برگزار شد. در اين جلسات درباره اوضاع كشور، ماهيت و عملكرد رژيم، شخصيت و افكار امام، جايگاه و موقعيت مرجعيت و نقش روحانيان در مبارزات و جنبش‌هاى ضداستعمارى و ضداستبدادى و تجليل از شهداى نوزدهم دى قم، صحبت شد.

در تبريز نيز مجالس متعددى تشكيل شد كه در مقابل مسجد ميرزا يوسف، نيروهاى رژيم با مردم برخورد كردند. گروهى از مردم به حالت خودجوش در يك حركت اعتراضى به مأموران و اماكن دولتى، بانك‌ها، سينماها، دفاتر حزب رستاخيز حمله كردند. به تدريج، درگيرى، تيراندازى و آتش‌سوزى بخش‌هاى گسترده‌اى از شهر را فراگرفت و در نتيجه ده‌ها تن از مردم كشته و صدها تن زخمى و تعداد بسيارى دستگير شدند. بلافاصله حكومت نظامى اعلام شد، ولى مردم اعتنايى نكردند و به اقدامات خود ادامه دادند.

استاندار آذربايجان، سپهبد اسكندر آزموده، بركنار و ارتشبد شفقت، از سران بهائيان، به استاندارى آذربايجان منصوب شد. جمشيد آموزگار به تبريز رفت. هلاكورامبد، وزير مشاور، اعلام كرد: «عوامل آشوب تبريز معلوم نيست كى و از كدام مرز وارد ايران شده‌اند!»[١]

وقايع تبريز ثابت كرد كه رژيم شاه بيش از آنچه كه تصور مى‌شد ضربه‌پذير است و بنابراين سقوط آن چندان طولانى نخواهد بود؛ چراكه مبارزان طى دو ساعت به تمام اهداف خود دست يافتند.

امام خمينى در پيامى به مناسبت حوادث تبريز، خطاب به مردم آذربايجان نوشت:

من اكنون مشغول اين غمنامه هستم، نمى‌دانم كه به برادران عزيز تبريزى ما چه مى‌گذرد.

آيا شاه به جنايات خود ولو موقتاً خاتمه داده است يا نه؟ و يا مى‌خواهد پس از آن قتل عام،

[١]. باقر عاقلى، روزشمار تاريخ ايران، ج ٢، ص ٣٣٩