با فاصله‌اى اندك پس از پذيرش قطعنامه ٥٩٨ از سوى جمهورى اسلامى ايران، رژيم عراق به تصور اينكه ايران از موضع ضعف، حاضر به پذيرش قطعنامه شده است، با همدستى منافقان، از مرزهاى غربى تهاجم دوباره‌اى را آغاز كرد كه با بسيج سراسرى مردم و حضور آنان در جبهه‌هاى جنگ، اين توطئه نيز خنثى شد.

محكوم شدن عراق به عنوان آغازگر جنگ‌

بى‌اعتمادى ايران به دولت عراق، مسئولان كشور را برآن داشت تا در مذاكره صلح با احتياط عمل كنند و از حفظ برترى خود در ابعاد نظامى و سياسى، غفلت ننمايند. سرانجام حدود يك سال پس از پذيرش قطعنامه در مرداد ١٣٦٩، در نتيجه پى‌گيرى‌هاى مجدانه ايران، گزارش دبيركل سازمان ملل متحد، مبنى بر مسئوليت دولت عراق در آغاز تهاجم و تجاوز، همراه با دلايل و مستندات آن منتشر شد و محكوميت دولت عراق نزد جهانيان محرز گرديد.

از عوامل مؤثر در محكوم شدن دولت عراق، علاوه بر بحران ناشى از اشغال كويت از سوى عراق، عمليات روانى و فشارهاى تبليغاتى ايران در قبال خواسته‌هاى بر حق خود بود.

چنان‌كه صدام در چرخشى آشكار، پس از گذشت ده سال از آغاز جنگ، مجدداً عهدنامه ١٩٧٥ را رسماً پذيرفت.

پايان يك دفاع‌

هشت سال دفاع مقدس با وجود همه زيان‌ها و خسارت‌هاى مادى و انسانى جبران‌ناپذير، نتايج بزرگى نيز در پى داشت. در تاريخ معاصر ايران، به‌ويژه در دو سده اخير، در هر تهاجمى به خاك كشور، دشمنان بخشى از اين سرزمين را جدا كردند و افزون بر تصرف بخش‌هايى از