اين شرايط كه مغاير مفاد قرارداد ١٩٧٥ بود به‌صورت آشكار از هدف‌هاى تجاوزگرايانه زمامداران عراق پرده برمى‌داشت و ثابت مى‌كرد كه طرح اين شروط هدفى جز نابودى انقلاب اسلامى و در نتيجه تجزيه ايران ندارد.

آمريكا كه در توطئه‌هاى قبلى خود بر ضد انقلاب اسلامى شكست‌خورده بود؛ با توسل به حربه نظامى قصد داشت تا هم خطرى كه در منطقه متوجه منافعش بود را دفع كند و هم به بى‌اعتبارى ايجاد شده براى آمريكا در سطح بين‌الملل در نتيجه افشاگرى‌هاى دانشجويانى كه سفارت آمريكا در تهران را به تسخير خود در آورده بودند، پايان بخشد. برژينسكى، مشاور امنيت ملى وقت آمريكا، در تيرماه ١٣٥٩ طى ملاقاتى با صدام حسين در مرز اردن و عراق، مجوز آغاز جنگ را داد.

در ٢٧ شهريور ١٣٥٩، صدام حسين در برابر دوربين‌هاى تلويزيونى، قرارداد ١٩٧٥ الجزاير را پاره كرد و آن را يك‌جانبه و كاملًا غيرقانونى، ملغى‌اعلام كرد. چهار روز بعد عراق با حمله همه‌جانبه به خاك ايران، جنگ را رسماً آغاز كرد تا به هدف‌هاى بزرگتر خود در منطقه دست يابد؛ چنان‌كه طارق عزيز، معاون نخست وزير عراق، به صراحت اعلام كرد اين جنگ به خاطر عهدنامه ١٩٧٥ يا چند صد كيلومتر خاك و يا نصف شطالعرب (اروند رود) نيست. اين جنگ به خاطر سرنگونى رژيم جمهورى اسلامى ايران است.

از ديدگاه سازمان‌هاى بين‌المللى و حقوق‌دانان، اعلام لغو يك‌جانبه قرارداد ١٩٧٥ الجزاير از سوى عراق و بى‌اعتنايى آن كشور به مقررات و قواعد حقوقى و بين‌المللى، خود معتبرترين سند محكوميت رژيم عراق در حمله و تجاوز عليه جمهورى اسلامى ايران محسوب مى‌شود؛ چرا كه احترام به قوانين و مقررات بين‌المللى در عهدنامه الجزاير، كنوانسيون وين، منشور ملل متحد و اعلاميه حقوق بين‌الملل مورد تأكيد قرار گرفته است.

دوره‌هاى مختلف جنگ تحميلى‌

مقطع اول: آغاز حمله و پيشروى عراق در خاك ايران‌

عراق با آمادگى كامل و هماهنگى‌هاى قبلى با جهان غرب و كشورهاى منطقه، در سى و يكم‌