او از سوى امام تنفيذ شد. در اواخر بهمن همان سال به سبب شرايط خاص كشور و وجود آشوب در استان‌هاى مختلف، مقام فرماندهى كل قوا نيز از سوى امام به بنى‌صدر واگذار شد.

پس از پيروزى انقلاب، نيروهاى وفادار به امام براى همبستگى بيشتر، حزب جمهورى اسلامى را تأسيس كردند كه بعدها در يك رقابت آزاد سياسى، اعضاى اين حزب سرپرستى عالى‌ترين و حياتى‌ترين اركان اداره كشور، نظير مجلس شوراى اسلامى اول و بخش عمده‌اى از دولت و قوه قضاييه و مسئوليت برخى از نهادهاى كشور را به دست گرفتند. به اين سبب حزب جمهورى اسلامى از همان ابتدا مورد عناد و مخالفت نيروهاى معارض نظام و انقلاب قرار داشت. بنى‌صدر كه روزنامه انقلاب اسلامى را منتشر مى‌كرد، جمعى را در اطراف خود گرد آورده بود كه از همان ابتدا به ضديت آشكار با اين حزب مى‌پرداختند. در اسفند ماه همان سال حزب جمهورى و نيروهاى طرفدار امام و انقلاب اكثريت قاطع كرسى‌هاى مجلس را به دست آوردند و رقابت و تعارض فكرى اين دو گروه آشكارتر شد.

كليه نيروهاى مخالف با انقلاب اسلامى با يكديگر به يك تفاهم موضعى رسيدند و زير چتر بنى‌صدر و در دفتر هماهنگى رئيس جمهور كه صحنه‌گردان اصلى حوادث بود، اجتماع و شروع به فعاليت و جوسازى و اخلال در امور كشور كردند. در اين ميان، رسانه‌هاى تبليغى استكبار جهانى نيز با ايجاد جوّ ناآرام و تبليغات مسموم، به حمايت از اين جريان پرداختند.

از اقدامات براندازانه دشمنان انقلاب، طراحى كودتايى در بيستم تيرماه ١٣٥٩ بود، تا با وارد آوردن ضربه آنى به انقلاب از طريق اشغال و يا بمباران مراكز مهم كشور، از جمله قم و تهران و اقامتگاه امام، تكليف انقلاب را يكسره كنند. عاملان اين كودتا كه به «كودتاى نوژه» معروف شد، تصميم به ساقط كردن نظام و برقرارى يك حكومت سوسيال دموكرات در ايران داشتند.

تحريم اقتصادى ايران از ديگر اقداماتى بود كه براى براندازى حكومت اسلامى صورت گرفت. هر يك از اين طرح‌ها به تنهايى مى‌توانست هر انقلابى را به سقوط بكشاند، اما به سبب رهبرى قاطع و آگاهانه امام و حضور هميشگى مردم در صحنه‌هاى انقلاب، اين اقدامات خنثى شد و به ثمر ننشست.