خداوند به او فرمود: من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم! ابراهيم گفت: از دودمان من [نيز امامانى قرار بده!]، خداوند فرمود: پيمان من، به ستمكاران نمى‌رسد! [و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصوم باشند، شايسته اين مقام‌اند][١].

در اين جا خداوند متعال، امامت را به نحو مطلق- بدون هيچ قيدى- و دربردارنده هر آنچه ممكن است مردم در آن امامى داشته باشند جعل فرموده است؛ بنابراين معناى آيه چنين است: من تو را در هر آنچه ممكن است بشر در آن امام داشته باشد، امام مردم قرار دادم. لذا امامت صرفاً به امامت در دنيا يا آخرت، امور اجتماعى يا فردى و يا هر امرى غير از اين محدود نمى‌شود.

خداوند متعال در آيه‌اى ديگر مى‌فرمايد:

إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ‌

ما اين كتاب را به حق بر تو نازل كرديم تا به آنچه خداوند به تو آموخته، در ميان مردم قضاوت كنى‌[٢].

اين آيه رسول خدا (ص) را مورد خطاب قرار مى‌دهد؛ يعنى تو [اى رسول‌] بايد در هر چه مردم به حكمى نياز دارند، حُكم كنى؛ اين دستور

[١] . سوره بقره: ١٢٤.

[٢] . سوره نساء: ١٠٥.