پيش از ورود به بحث، لازم است به اين نكته اشاره كنيم كه آنچه پيش از اين بيان شد به تنهايى براى اثبات لزوم نصّ الهى بر امامت، كافى است. چه اينكه گفتيم: ممكن نيست كه جز از طرف خداوند متعال كسى براى امامت- با اين مفهوم- انتخاب شود، و انسان عادى نمى‌تواند كسى كه شايسته امامت است را برگزيند؛ امامتى كه مقام آن، رهبرى تمام افعال اختيارى انسان به سوى رضاى خدا و كمال مطلوب است. پس امامت به اين معنا جز با گزينش الهى و نصّ و تصريح از جانب خداى متعال تحقق نخواهد يافت. بنابراين خود مفهومى كه قرآن كريم از امامت بيان مى‌كند، به تنهايى مستلزم نظريه نصّ و گزينش الهى است؛ اما افزون بر آن، قرآن به صراحت اعلام مى‌كند كه امامت، فقط و فقط با گزينش و نصّ الهى محقق مى‌شود.

سخن ديگرى كه در اين گفتار پى خواهيم گرفت، درباره اين مطلب است كه قرآن، به تصريح و تأكيد بر ضرورت گزينش و نصّ الهى در امامت اكتفا نكرده است، بلكه به روشى خاص فرآيند تعيين امام را نيز انجام داده است.

در واقع اين گفتار تبيين «نظريه نصّ بر امامت در قرآن كريم» است، كه پيش از اين به آن اشاره شد. بدين منظور آيات مربوط به اين موضوع را از نظر مى‌گذرانيم و به توضيحى اندك درباره آنها بسنده مى‌كنيم.

آيات مربوط به الهى بودن گزينش امامت- يا نظريه نصّ بر امامت در قرآن كريم- را مى‌توان به چند گروه دسته‌بندى كرد: