در اين آيه حضرت ابراهيم (ع) از خدا مى‌خواهد كه امامت را در فرزندان او قرار دهد. بايد توجه داشت كه درخواست‌هاى انبياء از خداوند متعال، با اذن خداست؛ يعنى آنها فقط چيزى را درخواست مى‌كنند كه مى‌دانند خدا از آن راضى است و به ايشان اجازه درخواست آن را داده است. بنابراين خداى متعال، به ابراهيم (ع) اجازه داده بود كه قرار دادن امامت در فرزندانش را از خدا بخواهد. خداى سبحان- كه در اجابت، حكيم و در بخشش، كريم است- دعاى ابراهيم (ع) را كه با اجازه خود خدا و با اين عبارت: «از دودمان من [نيز امامانى قرار بده!]» بيان شده بود، اين‌گونه پاسخ داد: «پيمان من، به ستم‌كاران نمى‌رسد». سپس دعاى او را مستجاب كرد و امامت را در فرزندان او استمرار بخشيد؛ البته اين استمرار به شرط عدالت كامل بود كه اراده الهى هرگز از اين شرط چشم نمى‌پوشد. بنابراين امامت در نسل ابراهيم (ع) مشروط به عدالت تامه‌اى است كه به حد عصمت مى‌رسد. پاسخ خداوند به درخواست ابراهيم (ع) كه با نفى امامت از ظالمينِ نسل او، بيان شد به دلالت التزامى، دالّ بر ثبوت امامت در غير ظالمين نسل او است و نشان مى‌دهد كه اين دعا در مورد فرزندان صالح او مستجاب شده است. همان‌گونه كه آيات فراوانى از قرآن كريم- كه به تعدادى از آنها اشاره كرديم- بر اين استجابت دعا دلالت دارند.

توضيح آنكه، اگر كسى بگويد: از كجا معلوم كه دعاى ابراهيم (ع) مستجاب شد و خدا امامت را در فرزندان او قرار داد؟ پاسخ اين سؤال در