شخصى كه صرفاً به واسطه نَسَب، به خاندان نبوى متصل باشد، از اهل پيامبرى كه خدا او را براى هدايت مردم فرستاده است به حساب نمى‌آيد. در مورد خاندانى هم كه اصطفا شامل آن مى‌شود نيز مسئله به همين صورت است؛ به اين معنى كه فرزندان برگزيده، بعضى از شخصيت پدر خويش (پيامبر صاحب ذُرّيه) به حساب مى‌آيند؛ شخصيتى كه فانى در اطاعت خداى سبحان شده و تمام و كمال، تسليم و خاضع خدا است؛ كه از اين حالت در قرآن، به اسلام تعبير شده است. از اينجاست كه درمى‌يابيم، قرآن در پى تأكيد بر اين است كه اسلام، عهدى بوده كه فرزندان ابراهيم (ع) يكى پس از ديگرى به هم منتقل مى‌كرده‌اند.

خداى تعالى مى‌فرمايد:

وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ\* إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ\* وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ\* أَمْ كُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قالَ لِبَنِيهِ ما تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي قالُوا نَعْبُدُ إِلهَكَ وَ إِلهَ آبائِكَ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ إِلهاً واحِداً وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ‌

جز افراد سفيه و نادان، چه كسى از آيين ابراهيم، [با آن پاكى و درخشندگى،] روى‌گردان خواهد شد؟! ما او را در اين جهان برگزيديم و همانا در جهان ديگر، از صالحان است. در آن هنگام‌