كلمه «ايتاء» در لغت فقط زمانى استعمال مى‌شود كه فاعل آن (كسى كه چيزى را مى‌بخشد) مالك شى‌ء باشد. همه آيات ايتاء بر اين دلالت دارند كه مُلك، مخصوص خداى سبحان است و او است كه مُلكش را به هركس بخواهد، مى‌دهد و هيچ كس جز او نمى‌تواند به اين مُلك دست يابد مگر اينكه خود او، آن را به وى ببخشد. نفس كلمه «ايتاء مُلك» به تنهايى براى دلالت بر حصر مشروعيت مُلك در ذات خدا، و نيز بر اينكه تنها خداست كه منبع مشروعيت فرمانروايى و مُلك است، كافى است. چنان‌كه در اين آيه شريفه مى‌خوانيم:

قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ

بگو: بارالها! مالك فرمانروايى و مُلك تويى، به هر كس بخواهى، فرمانروايى و مُلك مى‌بخشى و از هر كس بخواهى، فرمانروايى و مُلك را بازمى‌گيرى‌[١].

آياتى كه ذكر شد، تنها برخى از آياتى است كه حاكى از تعيين امام، با نصّ و گزينش الهى است و آيات بسيار ديگرى به اين مضمون وجود دارد كه ما براى رعايت اختصار از ذكر آنها خوددارى مى‌كنيم.

همچنين آيات بسيارى مانند:

[١] . سوره آل عمران: ٢٦.