اينكه نسبت به مردم [/ پيامبر و خاندانش‌]، و بر آنچه خدا از فضلش به آنان بخشيده، حسد مى‌ورزند؟» فرمود: «ما آن مردمى هستيم كه به دليل امامتى كه خدا در ميان همه آفريدگانش، فقط به ما عطا فرموده است مورد حسادت واقع شديم»[١].

براى تأييد صحت اين تفسير، كافى است كه بدانيم آيات قرآن ماجرايى زنده، واقعى و معاصر را حكايت كرده، اشاره مى‌كند كه گروهى از مردم كه معاصر زمان نزول اين آيه هستند نسبت به گروهى از مؤمنان، به دليل آنچه خدا از فضل خود به آنان بخشيده، حسادت مى‌ورزند و سپس بيان مى‌كند كه اين گروه محسود، از آلابراهيم هستند. جواب خدا به اين گروه حاسد كه به خاطر فضل خدا به محمد و آلمحمدصلوات الله عليهم اجمعين، دشمنى آنان را در دل داشتند و اين انتخاب الهى را نمى‌پذيرفتند، در همين آيه به اين صورت بيان شده است: اين فضل پيش از اين هم در آلابراهيم قرار داده شده بود و اين گروه حاسد، به فضل آلابراهيم ايمان آورده و آن را پذيرفته بودند؛ اكنون چرا اين فضل را براى آلمحمد (عليهم السلام) انكار مى‌كنند و عداوت آنان را در دل مى‌پرورانند؟

چنان‌كه پيش از اين نيز اشاره شد، قرآن اين نكته را مورد تأكيد قرار مى‌دهد كه امامت، فقط در فرزندان ابراهيم قرار داده شده و استمرار يافته است و اين امر به دليل شايستگى‌ها و صلاحيت‌هاى ربانى رهبرى بود كه‌

[١] . اصول كافى، ج ١، ص ٣٩٥، باب« الائمة ولاة الامر و هم المحسودون الذين ذكرهم الله عزوجل».