امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٥٢ - آيات حكم
آيات حكم
اين گروه از آيات، بيان مىدارد كه حكومت، فقط از آن خداست نه غير او و كسى جز او حق حكومت ندارد.
خداوند متعال با اين سخن كه أَلا لَهُ الْحُكْمُ بدانيد كه حُكم، [فقط] مخصوص اوست[١]. به اين مطلب تصريح كرده است؛ چنانكه در آيه إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ حُكم و فرمان، تنها از آنِ خداست[٢]. و آيه وَ لا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَداً و او هيچ كس را در حُكم خود شركت نمىدهد[٣]. نيز بر همين مضمون تأكيد شده است.
مفهوم و پيام جاودانه اين آيات، آن است كه نه در حكومت خدا، شريكى هست و نه اساساً ممكن است كسى شريك حكم خدا باشد. پس حكومت بين خدا و غير او يا بين او و مردم، تقسيم نشده است. حكومت فقط از آن خداست و لذا فقط اوست كه هركس را بخواهد براى حكومت برمىگزيند و حاكم را منصّوب مىكند و هيچ كس غير او نمىتواند چنين كارى كند؛ زيرا اين امر، از امور مخصوص به خداى تعالى است و هيچ كس ديگرى در اين جايگاه با او انباز و شريك نيست.
[١] . سوره انعام: ٦٢.
[٢] . همان: ٥٧.
[٣] . سوره كهف: ٢٦.