خداست، اين است كه سلطه و حكومت به دست اوست نه غير او؛ زيرا معناى امر، سلطه و حكومت است. از اين روست كه به سلطنت و حكومت، «امارت» و به رهبر و حاكم، «امير» گفته مى‌شود. اين آيه به وضوح بر انحصار امر به خداى متعال دلالت دارد. اگر سلطه و امارت، به دست خداى متعال باشد نه غير او، پس اوست كه سرنوشت سلطنت و حكومت در جامعه بشرى را رقم مى‌زند و اهل حكومت و امارت را تعيين مى‌كند. به ديگر سخن، فقط اوست كه حق تعيين حاكم و امام و امير را دارد، نه هيچ كس غير از او و به ديگر سخن: معناى انحصار سلطنت و حكومت در ذات اقدس خداى متعال اين است كه تنها اوست كه حاكم و امير را برمى‌گزيند و تعيين مى‌كند؛ زيرا تنها در اين صورت است كه حكومت و فرمانروايى به خدا مستند خواهد شد و حكم حاكم و فرمانروايى او فرمانروايى خدا مى‌شود، وگرنه- درصورت واگذارى انتخاب حاكم به دست مردم- اين مردم‌اند كه حكومت و سلطنت به دست آنان است نه خداى متعال.