گروه دوم، دربردارنده بسيارى از آيات قرآن كريم است كه بر وجود امامانى منصّوب از سوى خدا از آلابراهيم (ع) در هر زمان پس از عصر ابراهيم (ع) دلالت دارد و ما تنها به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم، از جمله:

٢- ١. آياتى كه به ابراهيم بشارت مى‌دهند كه او و فرزندانش، به امامت منصّوب شده‌اند؛ امامان صالحى كه به فرمان خدا مردم را هدايت مى‌كنند. اعطاى اين مقام، اجابت دعاى او بود كه در جوانى و در اوج درگيرى با پدرخوانده‌اش و مشركين و كافرين قوم خود، از خداى متعال چنين درخواستى كرده بود. خداى تعالى مى‌فرمايد:

وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْراهِيمَ‌ إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما تَعْبُدُونَ‌ قالُوا نَعْبُدُ أَصْناماً فَنَظَلُّ لَها عاكِفِينَ‌ قالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ‌ أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ‌ قالُوا بَلْ وَجَدْنا آباءَنا كَذلِكَ يَفْعَلُونَ‌ قالَ أَ فَرَأَيْتُمْ ما كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ‌ أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ‌ فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعالَمِينَ‌ الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ‌ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ‌ وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ‌ وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَ‌