امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١٠٤ - نصوص خاص بر امامت برگزيدگان آلابراهيم(ع)
يُحْيِينِ\* وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ\* رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ
و بر آنان خبر ابراهيم را بخوان. هنگامى كه به پدر و قومش گفت: چه چيز را مىپرستيد؟ گفتند: بتهايى را مىپرستيم، و همه روز ملازم عبادت آنهاييم. گفت: آيا هنگامى كه آنها را مىخوانيد صداى شما را مىشنوند؟! يا سود و زيانى به شما مىرسانند؟! گفتند: ما نياكان خود را يافتيم كه چنين مىكنند. گفت: مىبينيد [اين] چيزهايى را كه پيوسته پرستش مىكرديد، شما و پدران پيشين شما. همه آنها دشمن و منفور من هستند، مگر پروردگار عالميان [كه تنها تكيهگاه من است]؛ همان كسى كه مرا آفريد، و پيوسته راهنماييم مىكند، و كسى كه مرا غذا مىدهد و سيراب مىنمايد، و هنگامى كه بيمار شوم مرا شفا مىدهد، و كسى كه مرا مىميراند و سپس زنده مىكند، و كسى كه اميد دارم گناهم را در روز جزا ببخشد. پروردگارا! به من حكم و فرمانروايى و امامت ببخش، و مرا به صالحان ملحق كن[١].
همچنين خداى متعال از زبان ابراهيم (ع) مىفرمايد:
وَ قالَ إِنِّي ذاهِبٌ إِلى رَبِّي سَيَهْدِينِ\* رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ\* فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ
[١] . سوره شعراء: ٦٩- ٨٣.