امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٨٩ - آيات ايتاء

آيا كسى كه هدايت به سوى حق مى‌كند براى پيروى شايسته‌تر است، يا آن كس كه خود هدايت نمى‌شود مگر هدايتش كنند؟[١]

پس مردم نمى‌توانند از كسى كه خود محتاج هدايت ديگران است، تبعيت كنند؛ بلكه كسى شايسته پيروى و تبعيت است كه خودش هدايت مى‌كند و نيازى به هدايت شدن از طرف ديگران ندارد و شكى نيست كه غير معصوم، نياز به هدايت و راهنمايى ديگران دارد و در نتيجه شايسته تبعيت و اقتدا نيست.

اكنون كه ثابت شد امام بايد معصوم باشد، وجوب تعيين او از طرف خداى تعالى نيز معلوم مى‌شود؛ زيرا فقط خدا است كه عالم به نهان آدميان است و ظالم را از غير ظالم بازمى‌شناسد و اوست كه مى‌داند چه كسى در تمام افعال، هدايت‌شده است و نيازى به هدايت غير خدا ندارد و مى‌داند چه كسى نياز به هدايت دارد و تا به واسطه هاديان الهى هدايت نشود، ره‌يافته نخواهد شد.

[١] . سوره يونس: ٣٥.