امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٨٧ - آيات ايتاء
بوده و به هيچ وجه، بلاتكليف رها نشده بود، تا نوبت به انتخاب مردم برسد.
همچنين تأكيد قرآن بر اينكه بايد در نزاعها [و اختلافها] به اولىالامر مراجعه كرد، نشاندهنده آن است كه خداوند هيچ مسئلهاى را كه ممكن است مسلمانان در آن نزاع كنند، بدون تعيين مرجعى براى حل اختلاف، فرو نگذاشته است. پس به هيچ روى، عاقلانه نيست كه گفته شود، خداوند متعال تكليف امر امامت را- كه از مهمترين امور قابل اختلاف است و عملًا نيز چنين شد و نزاع سخت و مداومى ميان مسلمانان بر سر آن درگرفت- معطل گذاشته و اختلاف مسلمانان را بر سر امامت، به حال خود رها كرده است.
افزون بر آيات پيشگفته، آيات ديگرى نيز وجود دارد كه بيان مىكند، امام منصّوب از طرف خداى متعال، معصوم است؛ از جمله آيه شريفه زير كه در سوره بقره است:
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
[به خاطر آوريد] هنگامى كه خداوند، ابراهيم را با آزمايشهاى گوناگون آزمود. و او به خوبى از عهده اين آزمايشها برآمد. خداوند به او فرمود: من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم!، ابراهيم عرض كرد: از دودمان من [نيز امامانى قرار بده!]، خداوند فرمود: پيمان من، به ستمكاران نمىرسد!