امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٤٢ - آيات ملك

همين ارزش‌ها و آرمان‌ها، ملاك و معيار اساسى مشروعيت است كه در اراده الهى متجلى مى‌گردد. از اين رو فقط اراده الهى است كه مى‌تواند منبع مشروعيت حكومت و سلطه باشد و اين همان چيزى است كه آيات پيشين بر آن تأكيد مى‌كنند. چنان‌كه آيات ديگرى نيز بر اين مسئله دلالت دارند، ازجمله:

وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ‌

و بگو: ستايش براى خداوندى است كه نه فرزندى براى خود انتخاب كرده، و نه شريكى در حكومت دارد[١].

فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُ‌

پس بلندمرتبه است خداوندى كه سلطان حقّ است‌[٢].

لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ

فرمانروايى ويژه اوست، همه سپاس و ستايش مخصوص اوست‌[٣].

تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ‌

[١] . همان.

[٢] . سوره طه: ١١٤.

[٣] . سوره تغابن: ١.