آيه بيان‌گر اين مطلب است كه خداى تعالى به آلابراهيم (ع) علاوه بر نبوت، كه با «كتاب» و «حكمت» بيان شده است، مُلك عظيمى نيز عطا فرموده است. مُلك نيز به معناى فرمانروايى و حكومت مى‌باشد؛ در نتيجه مقصود از مُلك در اينجا، همان امامت الهى است. نكته قابل توجه در اينجا، اين كلام الهى است كه فرمود: «يا اينكه نسبت به مردم [/ پيامبر و خاندانش‌]، بر آنچه خدا از فضلش به آنان بخشيده، حسد مى‌ورزند؟»، اين كسانى كه مورد حسادت واقع شده‌اند و خداوند به آنان از فضل خود بخشيده است (يعنى به آنان فضيلتى بيش از ديگران بخشيده است) چه كسانى هستند؟ از سياق آيه به خوبى روشن مى‌شود كه اين حسادت‌شدگان، گروهى از مؤمنان‌اند كه در آن زمان با رسول خدا (ص) و از آلابراهيم (ع) بوده‌اند؛ زيرا آيه، فضلى را كه خدا به اين گروه عطا كرده است، به كتاب و حكمت و مُلك عظيمى تفسير مى‌كند كه خداوند به آلابراهيم (ع) بخشيده است.

از سياق اين آيه و آيات ديگرى كه آن را تقويت مى‌كنند، روشن مى‌شود كه اين گروه محسود، محمد و آلمحمدصلوات الله عليهم اجمعين هستند. در روايات بسيارى نيز تصريح شده است كه «محسودين» در اين آيه، امامان از آلمحمد (ص) مى‌باشند. مرحوم كلينى (رحمه الله) در كتاب شريف كافى از امام باقر (ع) نقل مى‌كند كه حضرت، در تفسير آيه شريفه‌ أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ‌ آيا آنها سهمى در مُلك- يعنى امامت و خلافت- دارند؟[١] «يا

[١] . همان.