بنابراين كلام خداى تعالى كه فرموده است: «آفريدن و فرمان مخصوص اوست» به اين معناست كه آفرينش و فرمانروايى، فقط از آن خداست و غير او هيچ‌كس در اين فرمانروايى با او شريك نيست.

لازم است اين آيه را مورد بررسى بيشترى قرار دهيم، خداى متعال مى‌فرمايد:

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ‌

پروردگار شما، خداوندى است كه آسمان‌ها و زمين را در شش روز [شش دوران‌] آفريد سپس به تدبير جهان هستى پرداخت با [پرده تاريك‌] شب، روز را مى‌پوشاند و شب به دنبال روز، به سرعت در حركت است و خورشيد و ماه و ستارگان را آفريد، كه مسخّر فرمان او هستند. آگاه باشيد كه آفريدن و فرمان مخصوص اوست، پر بركت است خداوندى كه پروردگار جهانيان است‌[١].

از اين آيه چنين برمى‌آيد كه همه هستى تسليم امر خداى متعال است؛ خلق از آن او بوده و امر نيز به دست اوست؛ اوست كه امر و نهى مى‌كند و هيچ كس غير از او نمى‌تواند امر و نهى كند. منظور از اينكه امر از آن‌

[١] . سوره اعراف: ٥٤.