بسيارى از آيات قرآن كريم وجود دارد؛ آياتى كه به وضوح نشان مى‌دهد كه خداوند متعال دعاى ابراهيم (ع) را اجابت نموده و امامت را در دودمان او قرار داده است، ازجمله اين آيه شريفه:

وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ\* وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ\* وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌

و او و لوط را به سرزمين [/ شام‌]- كه آن را براى همه جهانيان پربركت ساختيم- نجات داديم. و به او اسحاق و يعقوب را افزون- بر آنچه عطا كرده بوديم (اسماعيل)- داديم و هر يك از آنان را صالح و رستگار قرار داديم و آنان را امامانى قرار داديم كه به امر ما هدايت مى‌كنند، و انجام كارهاى نيك و برپاداشتن نماز و اداى زكات را به آنها وحى كرديم و تنها ما را عبادت مى‌كردند[١].

خداوند متعال به درخواست ابراهيم (ع) كه گفت: «از دودمان من [نيز امامانى قرار بده!]» اين عطاى افزون كه همان نسل پاك و طيب است را امام قرار داد و آيه نيز بر اين امر تأكيد مى‌كند: «و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما، [مردم را] هدايت مى‌كردند و انجام كارهاى نيك و

[١] . سوره انبياء: ٧١- ٧٣.