يك. امامت، هر آنچه ممكن است انسان‌ها در آن اختلاف داشته باشند را در بر مى‌گيرد؛ يعنى شامل تمام افعال ارادى انسان مى‌شود؛ زيرا اختلاف، فرع اراده است و هرگز در افعال غير ارادى، اختلاف به وجود نمى‌آيد و موجودات بى‌اختيار، در افعال و آثارشان مساوى و متحد هستند. تنها انسان‌ها هستند كه با يكديگر اختلاف مى‌كنند؛ زيرا يكى چيزى مى‌خواهد و ديگرى چيز ديگر، در نتيجه دچار اختلاف مى‌شوند. بنابراين تفاوت در خواسته‌ها منشأ اختلاف است و از اين روست كه اگر عملى، غير ارادى باشد هرگز در آن اختلاف به وجود نمى‌آيد، بلكه عملى يكسان خواهد شد.

دو. امامت، شامل هر آنچه وصف ظلم يا عدل پذير است، مى‌گردد.

سه. در امامت الهى فرقى ميان فرد و جامعه و يا افعال دنيوى و اخروى، يا مادى و معنوى نيست؛ بلكه امامت همه افعال اختيارى انسان، اعم از رفتارهاى اجتماعى و فردى را پوشش مى‌دهد.

در ادامه خواهيم ديد كه آيات قرآن كريم نيز اين سه ويژگى امامت را مورد تأكيد قرار مى‌هند. همچنين اين مفهوم از امامت، به تنهايى به ضرورت وجود نصّ بر امام- يعنى تعيين امام از سوى خدا- دلالت‌