آيا آنها غير از خدا را ولىّ خود برگزيدند؟! در حالى كه «ولىّ» فقط خداوند است و اوست كه مردگان را زنده مى‌كند، و اوست كه بر هر چيزى تواناست. در هر چيز اختلاف كنيد، حكم آن با خداست، اين است خداوند، پروردگار من، بر او توكّل كرده‌ام و به سوى او بازمى‌گردم‌[١].

اين آيه به صراحت بر دو مفهوم اساسى تأكيد مى‌كند: نخست اينكه فقط خدا ولى است و جايز نيست كه انسان غير او را به عنوان ولى برگزيند. ديگر آن‌كه، حُكمِ هر چه انسان‌ها در آن اختلاف مى‌كنند، در دست خداست؛ بنابراين فقط خدا ولى و حاكم است و احدى غير از او نمى‌تواند ولايت امور مردم را به دست گيرد يا بر آنان حكومت كند و نيز حكومت و ولايت خدا، منحصر در برخى عرصه‌هاى حيات نيست، بلكه شامل هر آنچه بشر در آن اختلاف مى‌كند، مى‌گردد. با توجه به اينكه افعال ارادى بشر است كه اختلاف پذير است، بشر در افعال ارادى اختلاف مى‌كند؛ افعالى كه بر اساس عوامل و ملاك‌هايى كه اراده او را جهت مى‌دهد، برمى‌گزيند. از اين رو افعال ارادى همان امورى است كه انسان‌ها به سبب تفاوت گرايش‌ها، نيازها، مسلك‌ها و ديگر عوامل تأثيرگذار، در آن اختلاف مى‌كنند.

[١] . سوره شورى: ٩ و ١٠.