امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٢١ - ويژگىهاى امامت در قرآن كريم
اگر دو آيه ديگر از سوره شريفه «مائده» را به اين دو آيه ضميمه نماييم، تصوير امامتِ قرآنى كامل مىگردد. خداى بارىتعالى مىفرمايد:
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ\* وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ
سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند؛ همانها كه نماز را برپا مىدارند، و در حال ركوع، زكات مىدهند و كسانى كه ولايت خدا و پيامبر او و اين مؤمنان را بپذيرند، [حزب خدايند و] حزب خدا پيروز است[١].
اين دو آيه به صراحت تأكيد مىكند كه ولايت خدا و رسول او و آنان كه ايمان آوردهاند [گروه خاصى از مؤمنين]، ولايتى مطلق بوده و محدود به هيچ مجال و موضوعى نيست.
و نيز مىفرمايد:
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
[به خاطر آوريد] هنگامى كه خداوند، ابراهيم را با آزمايشهاى گوناگون آزمود و او به خوبى از عهده اين آزمايشها برآمد.
[١] . سوره مائده: ٥٥ و ٥٦.