امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٢٣ - ويژگىهاى امامت در قرآن كريم
نيز مطلق است و به هيچ امر مشخص و مخصوصى مقيد نشده است؛ در نتيجه رسول خدا (ص) در هر مسئلهاى كه براى مردم پيشآيد بر ايشان حُكم مىراند.
در آيه ديگرى مىخوانيم:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! اطاعت كنيد خدا را، و اطاعت كنيد پيامبر خدا و اولو الأمر را[١].
در اين آيه كريمه نيز امر «اطاعت كنيد» مطلق است؛ يعنى در هر چه ايشان امر مىكنند، اطاعتشان كنيد و اين اطاعت نيز به هيچ مرزى، محدود و محصور نشده است. بنابراين اطاعتى كه ما بدان مأمور شدهايم، شامل هر آنچه امكان امر و نهى در آن وجود دارد، مىشود.
شايان ذكر است كه اهتمام قرآن كريم به مسئله امامت كمتر از توحيد نيست و چه بسا آيات موجود در اين باب كمتر از آيات توحيد نباشد؛ بلكه در موارد بسيارى مىبينيم كه قرآن كريم پس از ذكر توحيد، از امامت و رهبرى الهى سخن گفته است:
[١] . سوره نساء: ٥٩.