برمى‌گزيند، چنان‌كه در مورد رسول خدا (ص) چنين كرد و او را به امامت مردم برگزيد و چنان‌كه ابراهيم (ع) و صالحان نسل او را نيز به اين مقام برانگيخت. اما آيه شورا بيان‌گر اين است كه كسى كه مسئول شرعى تصميم‌گيرى است، مى‌بايست در تصميم‌گيرى‌ها با ديگران مشورت كند، بنابراين اگر خداى سبحان، كسى را همچون رسول‌خدا (ص) به عنوان امام مردم منصّوب كرد، بر آن امام است كه در هنگام تصميم‌گيرى با مؤمنان مشورت كند و البته پس از مشورت، تصميم‌گيرى نهايى با اوست و مى‌تواند تصميمى مخالف نظر مشاوران اتخاذ كند؛ آنجا كه نظر آنها با حق و مصلحت، موافقت ندارد.

معناى لُغوى مشورت نيز همين است؛ پس «شورا» معنايى جز اين ندارد كه كسى كه ولى امر و صاحب اتخاذ تصميم در حق مردم است و به سخنى ديگر مشروعيت تصميم‌گيرى در دست اوست، براى اتخاذ تصميمات با ديگران تبادل رأى كند. ولى به هيچ وجه، آيه شورا حاكى از اين نيست كه «شورا»، مرجع اتخاذ تصميم است، خود كلمه شورا نيز با چنين معنايى هم‌خوانى ندارد؛ از اين رو در آيه‌اى ديگر مى‌بينيم كه رسول خدا (ص) مأمور به مشورت مى‌شود:

وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ‌