اين آيه حاكى از اتفاقى است كه در زمان رسول خدا (ص) روى داده است؛ زيرا بيان مى‌كند كه در زمان رسول خدا (ص) مؤمن يا مؤمنانى بوده‌اند كه خداوند امر به رجوع به آنان پس از رسول خدا (ص) كرده است و همچنين نشان مى‌دهد كه گروهى از مؤمنان نيز بوده‌اند كه بعد از رسول خدا (ص) به اين افراد مراجعه مى‌كرده‌اند. اين اشخاصى كه قرآن از آنان به «اولى‌الامر» تعبير كرده است حتى در زمان خود رسول خدا (ص) نيز پس از او مرجع مسلمانان بوده‌اند، اين مطلبى است كه به روشنى از آيه مذكور در مى‌يابيم. بنابراين اولى‌الامر در زمان پيامبر (ص) اشخاص معين و معلومى بوده‌اند كه خدا بندگان مؤمنش را امر كرده است كه امور را به ايشان بازگرادنند و آنان را اين‌گونه توصيف كرده كه امور امنيت و خوف را به خوبى مى‌دانند. آيات ديگر قرآن كريم نيز اين مطلب را تأكيد مى‌كنند، از جمله:

أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً

[١] . همان: ٨٣.