امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٥٩ - آيات ملك
لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
حكومت آسمانها و زمين، از آن خداست[١].
وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ
و بگو: ستايش براى خداوندى است كه نه فرزندى براى خود انتخاب كرده، و نه شريكى در حكومت دارد[٢].
پس بنا به فرموده خداوند متعال همانطور كه او شريكى در خدايى خويش نمىپذيرد و كسى را در خدايى خويش مشاركت نمىدهد، در مُلك خويش نيز چنين است و شريكى نمىپذيرد؛ خداوند متعال مىفرمايد:
تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
پربركت است كسى كه حكومت جهان هستى به دست اوست، و او بر هر چيز تواناست[٣].
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُ
پس بلندمرتبه است خداوندى كه سلطان و فرمانرواى حقّ است[٤].
[١] . همان: ١٠٧.
[٢] . سوره اسراء: ١١١.
[٣] . سوره مُلك: ١.
[٤] . سوره طه: ١١٤.