امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٨٥ - آيات ايتاء
يكى ديگر از آياتى كه دال بر تعيين امامى است كه حتى در زمان حيات پيامبر (ص)،- در مرتبه بعد از او- عهدهدار امور مردم است، آيه ذيل مىباشد:
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند همانها كه نماز را برپا مىدارند، و در حال ركوع، زكات مىدهند[١].
همه مسلمانان و طوايف اسلامى اجماع دارند كه شأن نزول اين آيه، اميرالمؤمنين على (ع) است كه در حال ركوع نماز، انگشتر خود را به فقيرى صدقه داد[٢]. اين آيه بيانگر آن است كه اميرالمؤمنين على (ع) در زمان خود رسول خدا (ص) نيز امام «واجب الإطاعة» بوده است؛ زيرا عبارت «سرپرست و ولىّ شما ...» دالّ بر اين است كه اين ولايت، در عصر نزول آيه، براى
[١] . سوره مائده: ٥٥.
[٢] . خواننده محترم با مراجعه به كتب تفسير شيعه و سنى خواهد ديد كه روايات نزول اين آيه در شأن اميرالمؤمنين على( ع) متواتر است. به عنوان مثال رجوع شود به تفسير طبرى، ج ٦، ص ١٨٦ و اسباب النزول واحدى، ص ١٢٣- ١٣٤ و شواهد التنزيل، ج ١، ص ١٦١- ١٦٤ و تفسير سيوطى، ج ٢، ص ٢٩٣ و لباب النقول فى اسباب النزول، ص ٩٠.