خود رسول خدا (ص) مورد انكار و تحريف قرار مى‌گرفت؛ چنان‌كه همان عترتى كه پيامبر (ص) در مورد آنان وصيت‌ها كرده بود پس از رحلت پيامبر (ص)، تار و مار شدند! آيا حسين (ع) از فرزندان و عترت پيامبر (ص) نبود؟ كسانى كه قرآن درباره ايشان فرمود:

قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌

بگو: من هيچ پاداشى از شما براى رسالتم درخواست نمى‌كنم جز دوست‌داشتن نزديكانم [اهل بيتم‌][١]؟!

آيا تاريخ قطعى- به خصوص در دو قرن اول اسلام- سرشار از كشتار بى‌رحمانه فرزندان پيامبر (ص) نيست؟! آيا آنان همان نزديكان [اهل بيت (عليهم السلام)] نبودند كه كشته و اسير و زخمى و زندانى شدند؟!

دليل روشنى كه نشان‌دهنده موضع‌گيرى منكرانه نسبت به تصريح به نام امامان از سوى برخى صحابه است روايت معروف «كتف و دوات» است كه همه بزرگان از محدثان اهل سنت آن را روايت كرده‌اند و صحت آن را مورد تأييد قرار داده‌اند؛ بخارى و مسلم و ديگران روايت مى‌كنند كه در اواخر حيات رسول اكرم (ص)، حضرت درخواست كردند كه كتف و دواتى براى او بياورند تا مطلبى براى آنان بنويسد كه تا ابد آنان را از

[١] . سوره شورى: ٢٣.