يكتاست و هيچ كس، در خلق با او شريك نيست، در اختيار و گزينش نيز بى‌همتا است و هيچ كس در اين امر با او شركت ندارد. به سخن ديگر، خداوند، خود اصل و اساس اختيار است و در انتخابش كسى شريك او نيست؛ در اين آيه آنچنان كه به روشنى ملاحظه مى‌شود انتخاب و گزينش يعنى تعيين صواب و خير در همه امور مخصوص خدا دانسته شده است، به اين معنا كه خداى سبحان است كه براى انسان، انتخاب مى‌كند و آنچه را كه براى او خير و حق است برمى‌گزيند و پيش پاى او مى‌گذارد. پس انتخاب هر امر اختيارى، كه انسان در آن حق انتخاب دارد، به دست خداست و انسان بايد در تمام افعال اختيارى‌اش، از امر و نهى خدا تبعيت كند و اگر اختيار و انتخاب انسان در زندگى به دست كسى غير از خدا باشد، به ورطه شرك غلتيده است.

مجموعه آيات پيشين، به روشنى بيان مى‌دارد كه فرمانروايى به دست خداست، زيرا اختيار و انتخاب در همه شئون و امور انسان، به دست خداست نه ديگران؛ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ آنان [در برابر او] اختيارى ندارند[١]. اگر انسان‌ها در افعالشان حق اختيار و انتخاب نداشته باشند[٢] و حق اختيار، فقط از آن خداى سبحان باشد، در مسئله امامت و رهبرى نيز كه از

[١] . همان: ٦٨.

[٢] . به اين معنى كه انسان در تشريع، حق انتخاب ندارد و نمى‌تواند امرى را از پيش خود برگزيند، نه اين‌كه در تكوين و عمل، اراده نداشته و مجبور باشد. مترجم