امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١٠٥ - نصوص خاص بر امامت برگزيدگان آلابراهيم(ع)

گفت: من به سوى خدا روانه‌ام. پروردگارا مرا فرزند صالحى عنايت فرما. پس او را به پسرى خردمند مژده داديم‌[١].

ابراهيم (ع)، زمانى چنين دعايى كرد كه جوان بود و در بابل مى‌زيست و با قوم و پدر خود نزاع داشت. او از خدا خواست كه به او حكم بدهد و او را امامى قرار دهد كه در ميان مردم به حق حكم راند و ايشان را به عدالت خدا و راه مستقيم او دعوت كند. ابراهيم (ع) پس از اين دعا درخواست ديگرى نيز از خدا كرد؛ از خدا خواست به او فرزندان صالحى بدهد كه راه او را ادامه دهند و رسالت او را به همه نسل‌ها برسانند:

وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ‌

و براى من در ميان امّت‌هاى آينده، زبان صدق [و ذكر خيرى‌] قرارده![٢]

و نيز از خدا خواسته بود:

رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌

پروردگارا! به من علم و دانش ببخش، و مرا به صالحان ملحق كن‌[٣].

خداوند متعال نيز مى‌فرمايد:

[١] . سوره صافات: ٩٩- ١٠١.

[٢] . سوره شعراء: ٨٤.

[٣] . همان: ٨٣.