جهاد اسلامى در عصر حاضر - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣ - آغاز سخن

بياورند و به آن افتخار كنند (افتخار احمقانه) تركيه تا امروز از يك نظام ديموكراسى بهره‌مند نيست، مردم آنجا به احزاب وابسته و خودكامه و خاين و كودتاهاى نظاميان زور- گو تاكنون گرفتار بوده‌اند و فساد و رشوت‌خوارى همه‌جا را گرفته است و مى‌شود كه مردم آنجا را (باستثناى مسلمانان متعهد كه اميدواريم آينده‌ساز باشند) خاسر الدنيا و الاخرة دانست.

حكمرانان ملحد عراق و سوريه، بعث را به جاى اسلام بمردم اين دو كشور تعليم مى‌دهند ولى در موقع سخنرانى نام خدا را مى‌گيرند و اسلام را به عنوان دين مقدس! ياد مى‌كنند و راديو هاى آنها الله اكبر و الحمد لله مى‌گويند![١]

سعودى‌ها، وهابيت را آورده‌اند كه باندك بهانه مسلمان را از اسلام بيرون مى‌برند، مثلا براى مشرك شدن يك مسلمان يك بار بوسيدن ضريح قبر مقدس خاتم المرسلين (ص) كفايت مى كند همين!!!

اكثر حكمرانان امروزى، سوسياليزم را به عنوان يك نظام مترقى به مراتب از اسلام چهارده قرن پيش، بهتر و مفيد تر مى‌دانند و قبولى آن را علامت روشنفكرى به حساب مى‌آورند، و حتى جمعى از متدينين نادان و يا نپخته و نيم‌رس هميشه از اين طرف و آن طرف قوانين اسلامى مى‌كاهند و يا بر آن مى‌افزايند تا آنها را با بافته‌هاى سوسياليزم تطبيق دهند، و بدين ترتيب كمكى به اسلام و حقانيت و عظمت نظريات اسلاما نموده باشند!!!

صفت دوم (وابستگى) متجربه اين مى‌شود كه در وضع قوانين تشكيلات ادارى، عزل و نصب‌ها، تجارت خارجى، توليد كارخانه‌ها

[١] بعثى‌ها، و اندونيزيائيها، اسلام را از مردم مى‌گيرند وهابى‌ها مردم را از اسلام! و درباره وهابيت كتاب‌هاى زيادى نوشته‌اند كه مطالعه آن براى پژوهشگران ضرورت دارد.