كجايند فرزندانتان؟ فرا خوانده شدند و [دعوت حق را] لبّيك گفتند، و به دل خاك سپرده شدند، و با مردگان همسايه گشتند، و در زمره از دست رفتگان درآمدند، و از دنيا بيرون رفتند، و از دوستان و عزيزان جدا گشتند، و به آنچه پيش فرستاده بودند نيازمند شدند، و از آنچه بر جاى نهادند، بى‌نياز. پس چه قدر شما را پند دهند و باز دارند و شما همچنان غافليد، غافل؟!

حكايت شما در دنيا حكايت ستوران است: همّ و غمّتان شكم و شهوتتان است. چرا پروا نمى‌كنيد از كسى كه شما را آفريده و به آن كه نافرمانى‌اش كند، وعده آتش [دوزخ‌] داده؟! حال آن كه شما كسى نيستيد كه تاب آتش داشته باشيد. و به آن كه از او فرمان‌بردارى كند، وعده بهشت و همجوارى با او در فردوس برين داده است. پس در رسيدن به اين جايگاه، رقابت كنيد و از اهل آن باشيد. نسبت به خود، انصاف داشته باشيد. و با ناتوانان و نيازمندان خود، مهربان و دلسوز بوده و به درگاه خدا خالصانه توبه كنيد، و بندگانى نيك باشيد. نه از شمار شاهان متكبّر و نه از شمار فرعونان مغرور و سركشِ در برابر كسى كه آنها را مقهور مرگ ساخت. آن كه فرادست همه متكبّران عالم است، و خداوندگار آسمان‌ها و زمين‌ها، و خداى پيشينيان و پسينيان، و مالك روز جزا، كيفرش سخت است، و عذابش دردناك. هيچ ستمگرى از چنگ او نمى‌رهد، و هيچ چيزى از دستش نمى‌رود، و هيچ چيزى از او دور و پوشيده نمى‌شود. علمش همه‌چيز را شمارش مى‌كند، و او را در جايگاه خودش، در بهشت يا دوزخ، جاى مى‌دهد.

اى آدميزاد ناتوان! به كجا مى‌گريزى از كسى كه در تاريكى شبت و روشنايى روزت و در هر حالى از حالاتت تو را مى‌جويد؟ به راستى ابلاغ كرد آن كه اندرز داد، و رستگار شد آن كه اندرز پذيرفت.

٢٨٦. تنبيه الخواطر: به عيسى عليه السلام گفته شد: كردارى به ما بياموز كه به سبب آن، خدا ما را دوست بدارد.

فرمود: «دنيا را دشمن بداريد تا خدا شما را دوست بدارد».

٢٨٧. عيسى بن مريم عليه السلام‌- به حواريان-: بى تاب‌ترين شما در برابر بلا و گرفتارى، كسى‌