حكمت نامه عيسى بن مريم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٧ - ٧/ ٤٧ غفلت، ذكر، خاكسارى

من بگريز؛ آتشى كه كمترين شادى و سرورى در آن راه ندارد و غم و اندوه هرگز از آن جدا نمى‌شود، و چون پاره‌هاى شب تار، تاريك است، و هر كه از آن نجات يابد، رستگار است، و آن كه از هلاك شوندگان باشد، هرگز از آن رهايى نمى‌يابد. سراى جبّاران و سركشان ستمگر است و سراى هر درشتخوىِ سنگ‌دل، و هر متكبّرِ مغرور. اى عيسى! بد سرايى است آن جا براى كسى كه بدان تكيه كند، و بد جايگاهى است سراى ستمگران. من تو را از خودت بر حذر مى‌دارم.

پس حواست به من باشد.

ر. ك: ص ١٤٧/ ستم‌ستيزى.

٧/ ٤٥ در نظر داشتن خدا

اى عيسى! هر جا كه هستى، مرا در نظر دار، و گواهى ده كه من تو را آفريدم و تو بنده من هستى، و من تو را صورتگرى كردم و به زمين فرو فرستادم.

٧/ ٤٦ نكوهش افراد دوچهره‌

اى عيسى! دو زبان در يك دهان نشايد، و دو دل در يك سينه. همچنين است ذهن و انديشه.

ر. ك: ص ٢٠١/ دورويى.

٧/ ٤٧ غفلت، ذكر، خاكسارى‌

اى عيسى! بيدارى خود را به معصيت و غفلت مگذران، و [كودكِ‌] نفس خويش را از [شير] خواهش‌هاى نابود كننده بازگير، و هر درخواستى كه تو را از من دور