حكمت نامه عيسى بن مريم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨ - عيسى عليه السلام، از پيامبران بزرگ الهى

مى‌دهد. مريم، بانويى راستْ‌دين، معصوم به عصمت و نگهداشت الهى، پاك، برگزيده، و محدَّثه بود كه فرشتگان با او سخن گفتند و خبرش دادند كه خداوند، او را بر گزيده و پاك و پاكيزه‌اش قرار داده است. او از عبادت‌پيشگان و از نشانه‌هاى خداوند براى مردم جهان بود.[١]

سپس، خداى متعال، روح را به سوى مريم- كه در پس پرده بود- فرستاد و روح به صورت بشرى كامل در برابرش جلوه كرد و به وى گفت كه فرستاده پروردگارش است و آمده تا به اذن خداوند، بدون آن كه شوهرى داشته باشد، به او فرزندى ببخشد و به مريم، بشارت داد كه به زودى از فرزند او معجزات درخشانى سرخواهد زد، و همچنين به وى خبر داد كه خداوند، فرزند او را با روح القُدُس، تأييد خواهد كرد و كتاب و حكمت و تورات و انجيل را به وى مى‌آموزد و با آيات و معجزاتى روشن، او را به سوى بنى اسرائيل مى‌فرستد. روح، قصه عيسى و شرح حال او را براى مريم گفت و آن گاه در وى دميد و مريم بر اثر آن، همچون ساير زنان، حامله شد.[٢]

مريم، با جنين خود به مكان دورافتاده‌اى پناه جُست تا اين كه درد زايمان، او را به سوى تنه درخت خرمايى كشانيد و با خود گفت: كاش پيش از اين، مرده و به كلّى از يادها رفته بودم! در اين حال، از زير پاى او فرشته‌اى وى را ندا داد: غم مدار، كه پروردگارت در زير پاى تو چشمه آبى پديد آورده است. تنه درخت خرما را به طرف خود تكان ده، كه برايت خرماى تازه مى‌ريزد و از آن خرما تناول كن و از اين چشمه بياشام و ديده روشن دار. اگر كسى از آدميان را ديدى، بگو: من براى خداى رحمان، روزه نذر كرده‌ام و امروز مطلقاً با هيچ انسانى سخن نخواهم گفت. مريم، فرزند خود را [بزاد و او را] در آغوش گرفته، به سوى قوم خود آورد.[٣]

قوم مريم، هنگامى كه او را با اين وضع مشاهده‌كردند، زبان به سرزنش او گشودند

[١]. ر. ك: آل عمران: آيه ٣٥- ٤٤؛ انبيا: آيه ٩١؛ تحريم: آيه ١٢.

[٢]. ر. ك: آل عمران: آيه ٤٥- ٤٩؛ مريم: آيه ١٦- ٢٢.

[٣]. ر. ك: مريم: آيه ٢٢- ٢٧.