موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٦ - نماز قضا

نمى‌داند چهار تا بوده يا پنج تا، چنانچه مقدار كمتر را بخواند كافى است و همچنين اگر شماره آنها را مى‌دانسته و فراموش كرده اگر مقدار كمتر را بخواند كفايت مى‌كند.

مسأله ١٣٨٤- كسى كه نماز قضا از همين روز يا روزهاى پيش دارد مى‌تواند قبل از خواندن نمازى كه قضا شده نماز ادايى را بخواند و لازم نيست نماز قضا را جلو بيندازد.

مسأله ١٣٨٥- كسى كه مى‌داند يك نماز چهار ركعتى نخوانده و نمى‌داند نماز ظهر است يا عصر است يا عشا، اگر يك نماز چهار ركعتى بخواند به نيت قضاى نمازى كه نخوانده كافى است.

مسأله ١٣٨٦- اگر از روزهاى گذشته نمازهاى قضا دارد و يك نماز يا بيشتر هم از همان روز از او قضا شده، اگرچه لازم نيست نمازهاى قضا را، پيش از نماز ادا بخواند حتى اگرچه وقت داشته باشد و ترتيب بين نمازهاى قضا را هم بداند، ولى احتياط استحبابى آن است كه نمازهاى قضا، مخصوصاً نماز قضاى همان روز را پيش از نماز ادا بخواند.

مسأله ١٣٨٧- تا انسان زنده است اگرچه از خواندن نماز قضاهاى خود عاجز باشد، ديگرى نمى‌تواند نمازهاى او را قضا نمايد.

مسأله ١٣٨٨- نماز قضا را با جماعت مى‌شود خواند، چه نماز امام جماعت ادا باشد يا قضا و لازم نيست هر دو يك نماز را بخوانند مثلًا اگر نماز قضاى صبح را با نماز ظهر يا عصر امام بخواند اشكال ندارد.

مسأله ١٣٨٩- مستحب است بچه مميز؛ يعنى بچه‌اى كه خوب و بد را مى‌فهمد، به نماز خواندن و عبادت‌هاى ديگر عادت دهند، بلكه مستحب است او را به قضاى نمازها هم وادار نمايند.