موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٤ - تشهّد

سجده واجب قرآن‌

مسأله ١٠٩٣- در هر يك از چهار سوره‌ «وَ النَّجْمِ» «اقْرَأْ» «الم تَنْزِيلُ» و «حم‌ سجده» يك آيه سجده است، كه اگر انسان بخواند يا گوش به آن دهد، بعد از تمام شدن آن آيه، بايد فوراً سجده كند و اگر فراموش كرد، هر وقت يادش آمد بايد سجده نمايد.

مسأله ١٠٩٤- اگر انسان موقعى كه آيه سجده را مى‌خواند، از ديگرى هم بشنود چنانچه گوش داده دو سجده نمايد و اگر به گوشش خورده يك سجده كافى است.

مسأله ١٠٩٥- در غير نماز اگر در حال سجده آيه سجده را بخواند يا به آن گوش بدهد بايد سر از سجده بردارد و دوباره سجده كند.

مسأله ١٠٩٦- اگر آيه سجده را از كسى كه قصد خواندن قرآن ندارد، بشنود، يا از مثل گرامافون آيه سجده را بشنود لازم نيست سجده نمايد، ولى اگر از آلتى كه صداى خود انسان را مى‌رساند بشنود واجب است سجده كند.

مسأله ١٠٩٧- در سجده واجب قرآن نمى‌شود بر چيزهاى خوراكى و پوشاكى سجده كرد، ولى ساير شرايط سجده را كه در نماز است لازم نيست مراعات كنند.

مسأله ١٠٩٨- در سجده واجب قرآن بايد طورى عمل كند كه بگويند سجده كرد.

مسأله ١٠٩٩- هرگاه در سجده واجب قرآن پيشانى را به قصد سجده به زمين بگذارد، اگرچه ذكر نگويد كافى است و گفتن ذكر، مستحب است و بهتر است بگويد:

«لا الهَ الَّا اللَّهُ حَقّاً حَقّا لا الهَ الَّا اللَّهُ ايماناً وَتَصْدِيقاً لا الَهَ الَّا اللَّهُ عُبُودِيَّةً وَرِقّاً سَجَدْتُ لَكَ يا رَبِّ تَعَبُّداً وَرِقّاً لا مُسْتَنْكِفاً وَلا مُسْتَكْبِراً بَلْ انَا عَبْدٌ ذَلِيلٌ ضَعِيفٌ خَائِفٌ مُسْتَجِيرٌ».

تشهّد

مسأله ١١٠٠- در ركعت دوم تمام نمازهاى واجب و ركعت سوم نماز مغرب و ركعت چهارم نماز ظهر و عصر و عشا بايد انسان بعد از سجده دوم بنشيند و در حال‌