موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٨ - شرايط كسانى كه مستحق زكاتند

شرايط كسانى كه مستحق زكاتند

مسأله ١٩٤٢- كسى كه زكات مى‌گيرد بايد شيعه دوازده امامى باشد، و اگر از راه شرعى شيعه بودن كسى ثابت شود و به او زكات بدهد، و زكات تلف شود بعد معلوم شود شيعه نبوده، لازم نيست دوباره زكات بدهد.

مسأله ١٩٤٣- اگر طفل يا ديوانه‌اى از شيعه فقير باشد، انسان مى‌تواند به ولىّ او زكات بدهد، به قصد اين كه آنچه را مى‌دهد ملك طفل يا ديوانه باشد.

مسأله ١٩٤٤- اگر به ولىّ طفل و ديوانه دسترسى ندارد، مى‌تواند خودش يا به وسيله يك نفر امين زكات را به مصرف طفل يا ديوانه برساند و بايد موقعى كه زكات به مصرف آنان مى‌رسد نيت زكات كنند.

مسأله ١٩٤٥- به فقيرى كه گدايى مى‌كند، مى‌شود زكات داد، ولى به كسى كه زكات را در معصيت مصرف مى‌كند نمى‌شود زكات داد.

مسأله ١٩٤٦- به كسى كه معصيت كبيره را آشكارا به‌جا مى‌آورد، احتياط واجب آن است كه زكات ندهند.

مسأله ١٩٤٧- به كسى كه بدهكار است و نمى‌تواند بدهى خود را بدهد اگرچه مخارج او بر انسان واجب باشد، مى‌شود زكات داد. ولى اگر زن براى خرجى خودش قرض كرده باشد شوهر نمى‌تواند بدهى او را از زكات بدهد بلكه اگر كس ديگرى هم كه مخارج او بر انسان واجب است براى خرجى خود قرض كند احتياط واجب آن است كه بدهى او را از زكات ندهد.

مسأله ١٩٤٨- انسان نمى‌تواند مخارج كسانى را كه مثل اولاد، خرجشان بر او واجب است از زكات بدهد، ولى ديگران مى‌توانند به آنان زكات بدهند.

مسأله ١٩٤٩- اگر انسان زكات به پسرش بدهد كه خرج زن و نوكر و كلفت خود نمايد اشكال ندارد.