موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٦ - مصرف زكات

ملك او است و در آن نشسته، يا مال سوارى دارد، چنانچه بدون اينها نتواند زندگى كند، اگرچه براى حفظ آبرويش باشد، مى‌تواند زكات بگيرد و همچنين است اثاث خانه و ظرف و لباس تابستانى و زمستانى و چيزهايى كه به آنها احتياج دارد. و فقيرى كه اينها را ندارد، اگر به اينها احتياج داشته باشد، مى‌تواند از زكات خريدارى نمايد.

مسأله ١٩٣٠- فقيرى كه ياد گرفتن صنعت براى او مشكل نيست، بنابر احتياط واجب بايد ياد بگيرد و با گرفتن زكات زندگى نكند، ولى تا وقتى مشغول ياد گرفتن است، مى‌تواند زكات بگيرد.

مسأله ١٩٣١- به كسى كه قبلًا فقير بوده و مى‌گويد فقيرم، اگرچه انسان از گفته او اطمينان پيدا نكند، مى‌شود زكات داد.

مسأله ١٩٣٢- كسى كه مى‌گويد فقيرم و قبلًا فقير نبوده، يا معلوم نيست فقير بوده يا نه، اگر از ظاهر حالش گمان پيدا شود كه فقير است مى‌شود به او زكات داد.

مسأله ١٩٣٣- كسى كه بايد زكات بدهد، اگر از فقيرى طلبكار باشد، مى‌تواند طلبى را كه از او دارد، بابت زكات حساب كند.

مسأله ١٩٣٤- اگر فقير بدهكار بميرد، و تركه‌اى كه وافى به بدهى‌اش باشد نداشته باشد، انسان مى‌تواند طلبى را كه از او دارد بابت زكات حساب كند.

مسأله ١٩٣٥- چيزى را كه انسان بابت زكات به فقير مى‌دهد لازم نيست به او بگويد كه زكات است بلكه اگر فقير خجالت بكشد، مستحب است به طورى كه دروغ نشود به اسم پيشكش بدهد ولى بايد قصد زكات نمايد.

مسأله ١٩٣٦- اگر به خيال اين كه كسى فقير است به او زكات بدهد، بعد بفهمد فقير نبوده، يا از روى ندانستن مسأله به كسى كه مى‌داند فقير نيست زكات بدهد، چنانچه چيزى را كه به او داده باقى باشد، بايد از او بگيرد و به مستحق بدهد، و اگر از بين رفته باشد، پس اگر كسى كه آن چيز را گرفته مى‌دانسته يا احتمال مى‌داده كه زكات است،