موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٤٥ - بعض احكام نماز مسافر
بعض احكام نماز مسافر
س ٢٣- اشخاصى كه شغلشان سفر نيست بلكه مثلًا در محلى آموزگارند، و از محل سكونتشان تا محل مزبور به مقدار مسافت شرعى فاصله است و همه روزه و يا بدون توقف ده روز در آن محل، به آنجا رفت و آمد مىكنند وظيفهشان نسبت به نماز و روزه چيست؟ و آيا ميان نماز و روزه فرق است؟
ج- نمازشان قصر و روزه نمىتوانند بگيرند و فرقى بين نماز و روزه نيست، لكن قضاى روزه سال را على الاحوط نبايد از ماه رمضان سال بعد تأخير بيندازند.
س ٢٤- كسى كه براى اصلاح سيمهاى برق يا تلفن مابين شهرستانها استخدام شده كه همه روزه بايد برود در بيابانها گردش كند تا اگر سيمى خراب شده اصلاح كند و با قصد به اندازه مسافت يا زيادتر هم خواهد رفت نماز او قصر است يا تمام؟
ج- در فرض سؤال سفر شغل محسوب است.
س ٢٥- اشخاصى مستخدم اداره خون هستند و هر روز به موجب دستور مافوق براى خون گرفتن از افراد و خون دادن در حركت هستند تكليفشان در نماز و روزه چيست؟
ج- اگر عمل به طور دورهگردى است حكم سفر شغل را دارد، وگرنه در سفر حكم مسافر جارى است.
س ٢٦- شخصى استخدام شده براى تعمير جاده كه بايد هر روز برود در بيابان و خرابىها را اصلاح كند كه نتيجتاً به حد مسافت يا بيشتر هم خواهد رفت آيا نماز او قصر است يا تمام؟
ج- در فرض سؤال نماز قصر است مگر آن كه از ابتداى حركت قصد مسافت نداشته باشد و يا آن كه مسئوليت روزانه تعمير جاده در چندين نقطه مسير مسافت به نحو دورهگردى باشد كه در اين صورت نماز تمام است.