موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨٦ - سجود

سجود

مسأله ١٠٤٥- نمازگزار بايد در هر ركعت از نمازهاى واجب و مستحب، بعد از ركوع دو سجده كند و سجده آن است كه پيشانى و كف دو دست و سر دو زانو و سر دو انگشت بزرگ پاها را بر زمين بگذارد.

مسأله ١٠٤٦- دو سجده روى هم يك ركن است كه اگر كسى در نماز واجب عمداً يا از روى فراموشى هر دو را ترك كند، يا دو سجده ديگر به آنها اضافه نمايد، نمازش باطل است.

مسأله ١٠٤٧- اگر عمداً يك سجده كم يا زياد كند، نماز باطل مى‌شود و اگر سهواً يك سجده كم كند حكم آن بعداً گفته خواهد شد.

مسأله ١٠٤٨- اگر پيشانى را عمداً يا سهواً به زمين نگذارد، سجده نكرده است، اگرچه جاهاى ديگر به زمين برسد ولى اگر پيشانى را به زمين بگذارد و سهواً جاهاى ديگر را به زمين نرساند، يا سهواً ذكر نگويد سجده صحيح است.

مسأله ١٠٤٩- در سجده هر ذكرى بگويد كافى است، ولى احتياط واجب آن است كه مقدار ذكر از سه مرتبه‌

«سُبْحانَ اللَّهِ»

يا يك مرتبه‌

«سُبْحانَ رَبِّيَ الْاعْلى‌ وَبِحَمْدِه»

كمتر نباشد. و مستحب است‌

«سُبْحانَ رَبِّيَ الْاعْلى‌ وَبِحَمدِهِ»

را سه يا پنج يا هفت مرتبه بگويد.

مسأله ١٠٥٠- در سجود بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و موقع گفتن ذكر مستحب هم، اگر آن را به قصد ذكرى كه براى سجده دستور داده‌اند بگويد، آرام بودن بدن لازم است.

مسأله ١٠٥١- اگر پيش از آن كه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام بگيرد عمداً ذكر سجده را بگويد، يا پيش از تمام شدن ذكر عمداً سر از سجده بردارد، نماز باطل است.

مسأله ١٠٥٢- اگر پيش از آن كه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام گيرد، سهواً ذكر