موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٠٨ - ١- منفعت كسب

مخارج سال او زياد بيايد، در آخر هر سال بايد خمس آن را بدهد.

مسأله ١٧٧٣- كسى كه چند رشته كسب دارد مثلًا اجاره ملك مى‌گيرد و خريد و فروش و زراعت هم مى‌كند، چنانچه در هر رشته كسبى كه دارد سرمايه و دخل و خرج و حساب صندوق جداگانه دارد، بايد منافع همان رشته را حساب كند و خمس آن را بدهد، و اگر در آن رشته ضرر كند از رشته ديگر جبران نمى‌شود، و اگر رشته‌هاى مختلف، در دخل و خرج و حساب صندوق، يكى باشند بايد همه را آخر سال يك‌جا حساب كند و اگر نفع داشت خمس آن را بدهد.

مسأله ١٧٧٤- خرج‌هايى را كه انسان براى به دست آوردن فايده مى‌كند، از فايده كسر مى‌شود و خمس ندارد.

مسأله ١٧٧٥- آنچه از منافع كسب در بين سال به مصرف خوراك و پوشاك و اثاثيه و خريد منزل و عروسى و جهيزيه دختر و زيارت و مانند اينها مى‌رساند، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد و زياده‌روى هم نكرده باشد، خمس ندارد.

مسأله ١٧٧٦- مالى را كه انسان به مصرف نذر و كفاره مى‌رساند، جزء مخارج ساليانه است، و نيز مالى را كه به كسى مى‌بخشد يا جايزه مى‌دهد در صورتى كه از شأن او زياد نباشد، از مخارج ساليانه حساب مى‌شود.

مسأله ١٧٧٧- اگر انسان نتواند يك‌جا جهيزيه دختر را تهيه كند و مجبور باشد كه هر سال مقدارى از آن را تهيه نمايد يا در شهرى باشد كه معمولًا هر سال مقدارى از جهيزيه دختر را تهيه مى‌كنند، به طورى كه تهيه نكردن آن عيب است چنانچه در بين سال از منافع آن سال جهيزيه بخرد، خمس ندارد.

مسأله ١٧٧٨- مالى را كه خرج سفر حج و زيارت‌هاى ديگر مى‌كند اگر مانند مركب سوارى باشد كه عين آن باقى است و از منفعت آن استفاده شده از مخارج سالى حساب مى‌شود كه در آن سال شروع به مسافرت كرده، اگرچه سفر او تا مقدارى از