موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٧ - احكام روزه مسافر

مسأله ١٧١٧- اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معيّن نكند، نمى‌تواند آن را در سفر به‌جا آورد. ولى چنانچه نذر كند كه روز معينى را در سفر روزه بگيرد بايد آن را در سفر به‌جا آورد. و نيز اگر نذر كند روز معينى را چه مسافر باشد يا نباشد، روزه بگيرد بايد آن روز را اگرچه مسافر باشد روزه بگيرد.

مسأله ١٧١٨- مسافر مى‌تواند براى خواستن حاجت، سه روز در مدينه طيبه روزه مستحبى بگيرد.

مسأله ١٧١٩- كسى كه نمى‌داند روزه مسافر باطل است اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد روزه‌اش باطل مى‌شود. و اگر تا مغرب نفهمد روزه‌اش صحيح است.

مسأله ١٧٢٠- اگر فراموش كند كه مسافر است، يا فراموش كند كه روزه مسافر باطل مى‌باشد و در سفر روزه بگيرد روزه او باطل است.

مسأله ١٧٢١- اگر روزه‌دار بعد از ظهر مسافرت نمايد، بايد روزه خود را تمام كند و اگر پيش از ظهر مسافرت كند، وقتى به حد ترخص برسد؛ يعنى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود، بايد روزه خود را باطل كند و اگر پيش از آن روزه را باطل كند بنابر احتياط، كفاره نيز بر او واجب است.

مسأله ١٧٢٢- اگر مسافر پيش از ظهر به وطنش برسد، يا به جايى برسد كه مى‌خواهد ده روز در آن‌جا بماند، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده، بايد آن روز را روزه بگيرد و اگر انجام داده، روزه آن روز بر او واجب نيست.

مسأله ١٧٢٣- اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد، يا به جايى برسد كه مى‌خواهد ده روز در آن‌جا بماند، نبايد آن روز را روزه بگيرد.

مسأله ١٧٢٤- مسافر و كسى كه از روزه گرفتن عذر دارد، مكروه است در روز ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن و آشاميدن كاملًا خود را سير كند.